Aktualności
Dzisiaj jest 23 września 2020    |   
Uroczyste zakończenie inwestycji drogowych realizowanych przez Gminę Opole Lubelskie

Uroczyste zakończenie inwestycji drogowych realizowanych przez Gminę Opole Lubelskie

Przy Szkole Podstawowej w Niezdowie doszło dzisiaj do symbolicznego przecięcia wstęgi z okazji...

Akcja #sadziMY

Akcja #sadziMY

Starosta Opolski Dariusz Piotrowski oraz Burmistrz Opola Lubelskiego Sławomir Plis wzięli udział...

Komunikat

Komunikat

W związku z awarią  informujemy o przeniesieniu badania mammograficznego, które miało...

  • Uroczyste zakończenie inwestycji drogowych realizowanych przez Gminę Opole Lubelskie

    Uroczyste zakończenie inwestycji drogowych...

  • Akcja #sadziMY

    Akcja #sadziMY

  • Komunikat Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu Lubelskim

    Komunikat Państwowego Powiatowego Inspektora...

  • Zaproszenie na bezpłatną mammografię

    Zaproszenie na bezpłatną mammografię

  • Komunikat

    Komunikat

program pos banner ogolny 750x200

Aktualności

Gospodarstwo agroturystyczne „AGROTUR DUDEK”

Wiesław Dudek
24-350 Chodel, Granice 53
tel. 81 829 42 00, 609 834 200
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.    
agroturystykadudek.blogspot.com

Gospodarstwo położone jest w cichej i spokojnej okolicy, w bliskiej odległości od terenów leśnych, niedaleko od malowniczego zalewu w miejscowości Chodel. Na terenie gospodarstwa wydzielone jest miejsce do wypoczynku lub wieczornych spotkań przy grillu, a także aktywnego wypoczynku rowerowego po malowniczej okolicy. Gospodarstwo  jest nowo-otwarte, rozpoczęło działalność od roku 2014.

OFERTA:

Liczba pokoi:  apartament dwu pokojowy - sypialnia 4-osobowa oraz wypoczynkowy pokój dzienny z aneksem kuchennym, łazienka, korytarz, (w gospodarstwie istnieje możliwość pobytu osób niepełnosprawnych);
Wyżywienie:  całodzienne lub możliwość korzystania przez gości z aneksu kuchennego;
Gotowość przyjmowania gości:  cały rok;
Elementy zagospodarowania terenu: parking dla gości (w tym również dla osób niepełnosprawnych),  garaż dla gości, zieleń ozdobna, teren wypoczynkowy wyposażony w altanę, huśtawkę, hamak, obiekt małej architektury ogrodowej (grill, piec chlebowy, kuchnia paleniskowa, wędzarnia ogrodowa) pozwalający na przygotowywanie tradycyjnych wiejskich wyrobów, plac zabaw dla dzieci z dużą trampoliną, ogród owocowo-warzywny, przydomowy sad i jagodnik;
Dodatkowe urządzenia i usługi znajdujące się w obiekcie: możliwość zakupu produktów wytwarzanych w gospodarstwie, możliwość przygotowania i wykonania własnych wyrobów i przetworów pozyskanych z owoców produkowanych w gospodarstwie (agrest, malina),
internet bezprzewodowy,  telewizor z internetem i xboxem.

Odległość od najbliższego (50 km):
lasu – 500 m
zalewu – 6 km (Chodel), 16 km (Kraśnik)
przystanku autobusowego – 700 m
Chodel – 6 km
Opole Lubelskie – 16 km
Kraśnik – 20 km
Nałęczów – 35 km
Kazimierz Dolny – 40 km
Lublin – 45 km

 

Ścieżka przyrodnicza Kleniewo

Ścieżka przyrodnicza

 KLENIEWO

 

 

Kolor: 

zielony, ścieżka przyrodnicza oznaczona w terenie piktogramami na drzewach – biały kwadrat z zielonym paskiem biegnącym po przekątnej z lewego górnego rogu do prawego dolnego.  

Długość: 

3 km, czas przejścia ok. 1,5 godziny

Początek i koniec: 

układ współrzędnych 1992 (EPSG2180) X:372768.02, Y:706289.41, N:51o113.69, E:21o579.89
miejscowość Pomorze, znaki kierunkowe do ścieżki przyrodniczej przy drogach: wojewódzkiej nr 824 (w miejscowości Kazimierzów), drodze powiatowej nr 2611L (w miejscowości Kazimierzów) i drodze gminnej nr 108148L (w miejscowości Pomorze).

Uwagi praktyczne:

Na ścieżkę warto wybrać się w połowie kwietnia w trakcie kwitnienia runa leśnego oraz jesienią kiedy liście drzew i krzewów mienią się pełnią kolorów.

Krótka charakterystyka ścieżki:

Ścieżka przyrodnicza „Kleniewo” rozpoczyna się i kończy obok węzła szlaków rowerowych w miejscowości Pomorze koło Opola Lubelskiego. Dojazd do niej ułatwiają znaki drogowe ustawione w miejscowości Kazimierzów na skrzyżowaniu drogi powiatowej nr 2611L z drogą wojewódzką nr 824 oraz w miejscowości Pomorze. Ścieżka w kształcie pętli, zaczyna się obok wiaty turystycznej nad spiętrzeniem rzeki Chodelki. Poprowadzona jest przez kompleks leśny, wzdłuż lewego brzegu rzeki. Na trasie ustawione są tablice edukacyjne. Znajdziemy na nich informacje o krzewach, drzewach, mieszkańcach lasu oraz o gospodarce leśnej. W połowie trasy nad rozlewiskiem rzeki Chodelki, znajduje się platforma widokowa. Można z niej obserwować ptaki i podziwiać krajobraz.

Opracował:
Jacek Rosły

Ścieżka spacerowa Okolice Kluczkowic

Ścieżka spacerowa

Okolice Kluczkowic

 

Kolor: 

zielony, ścieżka spacerowa oznaczona w terenie piktogramami na drzewach – kwadrat podzielony na dwa trójkąty, z których prawy górny jest biały, a lewy dolny w kolorze zielonym.

Długość:

9 km, czas przejścia ok. 4 godziny

Początek i koniec: 

układ współrzędnych 1992 (EPSG2180) X:361259.55, Y:702922.85, N:51o455.84, E:21o5353.31miejscowość Kluczkowice Osiedle obok dawnego Pałacu Kleniewskich (obecnie Muzeum Regionalne w Kluczkowicach i Technikum Ogrodnicze), znaki kierunkowe do Muzeum Regionalnego w Kluczkowicach przy drodze wojewódzkiej nr 824,

Przebieg trasy: 

Kluczkowice Osiedle – Wólka Kolczyńska – Góry Kluczkowickie – leśniczówka Kluczkowice – Kluczkowice Osiedle

Uwagi praktyczne:

Na ścieżkę warto wybrać się w połowie kwietnia w trakcie kwitnienia runa leśnego. Ze względu na podłoże lessowe wycieczkę należy zaplanować w dni pogodne. W dni deszczowe trasa staje się zbyt błotnista.

Krótka charakterystyka ścieżki:

Przebieg ścieżki daje możliwość poznania walorów przyrodniczych Wrzelowieckiego Parku Krajobrazowego. Ścieżka w kształcie pętli, zaczyna się obok dawnego Pałacu Kleniewskich w Kluczkowicach – Kluczkowice Osiedle. Poprowadzona jest przez kompleks leśny porozcinany siecią wąwozów lessowych. Wędrując ścieżką można zobaczyć wiekowe dęby i lipy. Południowo-wschodnia część ścieżki, wiodąca przez wąwozy, pokrywa się ze ścieżką przyrodniczą Skrzypowy Dół. Najbardziej atrakcyjna jest tu wiosna z kobiercami leśnych kwiatów, a także jesień z bogactwem kolorów przebarwionych liści drzew i krzewów. Ścieżka spacerowa w dwóch miejscach przecina ruchliwą drogę wojewódzką nr 824. Podczas przekraczania tej drogi należy zachować szczególną ostrożność.


Opracował:
Jacek Rosły

Przystanek 1

Dawny Pałac Kleniewskich

Wędrówkę po ścieżce spacerowej warto rozpocząć od zwiedzania Muzeum Regionalnego w Kluczkowicach – Kluczkowice Osiedle. Muzeum wraz z Zespołem Szkół Zawodowych im. Stanisława Konarskiego mieści się w zabytkowym klasycystycznym pałacu z pierwszej połowy XIX w. Rozbudowa pałacu nastąpiła w latach 80-tych tegoż wieku za czasów ostatnich przedwojennych właścicieli Kluczkowic- Kleniewskich.  Największą atrakcją Muzeum Regionalnego w Kluczkowicach jest biblioteka w stylu zakopiańskim projektu  Stanisława Witkiewicza. Okazały dawny salon z oryginalnymi neoklasycystycznymi obramieniami drzwi i okien, jest miejscem ekspozycji zabytków archeologicznych pochodzących z badań wykopaliskowych z terenu powiatu opolskiego (Chodlik, Żmijowiska, Nieszawa Kolonia). Pomieszczenie dawnej jadalni z zachowanymi neorenesansowymi  obramieniami okien i drzwi jest miejscem prezentacji eksponatów sztuki ludowej z tego regionu. Po zwiedzeniu muzeum wyruszamy aleją wśród kwiatów w kierunku śródleśnej polany. Mijamy po prawej stronie obumarłe drzewo pomnikowe – jodłę kalifornijską o imieniu Maria Kleniewska. W głębi widzimy dawną stajnię (wozownię) wybudowaną z białego, ciosanego kamienia i czerwonej cegły w tzw. „stylu powiślańskim”. Dalej idziemy na śródleśną polanę, na której króluje okazały pomnikowy dąb szypułkowy o imieniu Franciszek Kleniewski. Po przekroczeniu ściany lasu wchodzimy w aleję modrzewiową.

Przystanek 2

Aleja modrzewiowa

Aleja modrzewiowa prowadzi nas przez dawny park pałacowy. Możemy podziwiać tu wiekowe dęby, lipy i sosny. Szczególnie pięknie jest tu wiosną, kiedy runo leśne bieli się od zawilców. Północną granicę parku wyznacza malowniczy wąwóz. Dalej aleja modrzewiowa prowadzi przez las gospodarczy. Zachowując ciszę, wiosną możemy tu zobaczyć lub usłyszeć m. in. kowalika, dzięcioła czarnego, dzięcioła dużego, rudzika, świstunkę leśną, bogatkę, modraszkę i świergotka drzewnego. Po przebyciu ok. 1400 m dochodzimy do skrzyżowania dróg leśnych, gdzie skręcamy w lewo.

Przystanek 3

Paśnik

Następnie ścieżka biegnie na południe. W maju przy odrobinie szczęścia możemy tu usłyszeć piskliwe odgłosy wydawane przez młode dzięcioły. Być może między drzewami dostrzeżemy dzięcioła, zmierzającego z pokarmem dla wiecznie głodnych piskląt. Nieco dalej, po lewej stronie, zobaczymy paśnik dla zwierząt. Odwiedzają go chętnie jelenie i sarny. Jeżeli będziemy wędrować zachowując ciszę, to zapewne zobaczymy mieszkańców lasu.

Przystanek 4

Wąwozy

Po przejściu ok.600 m od skrzyżowania dróg z aleją modrzewiową, zobaczymy po lewej stronie początkowe odcinki wąwozu. Tworzą go liczne podłużne odnogi uchodzące do wąwozu głównego. Przypominają odciśniętą dłoń w piasku. Po drodze mijamy jeszcze jeden początkowy odcinek wąwozu bez charakterystycznych „łapek”. Następnie dochodzimy do skrzyżowania dróg leśnych, gdzie znajduje się biały betonowy słupek z numerem oddziału leśnego. Skręcamy w prawo i idziemy równolegle do podłużnej wydmy piaszczystej. Po przejściu ok. 160 m dochodzimy do skrzyżowania dróg i skręcamy w lewo. Dalej ścieżka prowadzi przez zalesione wydmy piaszczyste aż do następnego skrzyżowania. Tu skręcamy w prawo. Idziemy dalej aż po lewej stronie zobaczymy starą, zalesioną groblę przecinającą dolinę Potoku Wrzelowieckiego. W XIX w. był tutaj młyn wodny. Po przejściu obok szlabanu wychodzimy z lasu.

Przystanek 5

Potok Wrzelowiecki

Po prawej stronie widać pozostałości po dawnym gospodarstwie, zaś po lewej łąki i pola uprawne w dolinie Potoku Wrzelowieckiego. Idąc wzdłuż ściany lasu dochodzimy do skrzyżowania dróg i zgodnie ze znakami umieszczonymi na słupie energetycznym, skręcamy w lewo. Dalej ścieżka przechodzi przez przepust drogowy na Potoku Wrzelowieckim. Niebawem dochodzimy do ruchliwej drogi wojewódzkiej, gdzie ścieżka skręca w lewo. Idziemy poboczem drogi ok. 190 m do krzyża znajdującego się po lewej stronie przy skrzyżowaniu drogi leśnej z asfaltową i skręcamy w prawo, przecinając drogę wojewódzką. Po wejściu do lasu idziemy 100 m w kierunku południowo wschodnim, by na krzyżówce skręcić w lewo.

Dalej wędrujemy 800 m w kierunku wschodnim.

Przystanek 6

Przebudowa drzewostanu

Po drodze możemy zaobserwować prace leśników. Mijamy zręby i nowe nasadzenia. Po prawej stronie zobaczymy młode jodły i modrzewie. Następnie ścieżka na skrzyżowaniu dróg skręca w prawo. Dalej biegnie drogą ok. 260 m, by na następnym skrzyżowaniu skręcić w lewo i po kolejnych 100 metrach w prawo.

Przystanek 7

Dawny folwark Maszów

Wędrując dalej mijamy po lewej stronie las, w którym jeszcze pod koniec XIX wieku znajdował się folwark Maszów. W folwarku hodowane były owce i bydło. Po naszej prawej stronie były pola uprawne ciągnące się aż do dzisiejszej miejscowości Świdry. Miejsce po dawnym folwarku jest dzisiaj ulubionym miejscem przebywania dzików. Idąc dalej mijamy po prawej stronie drzewostan świerkowy. Wygląda on bardzo tajemniczo. Idziemy zgodnie ze znakami ścieżki i dochodzimy do skrzyżowania dróg, gdzie skręcamy w lewo i głębocznicą lessową schodzimy do wąwozu. Razem z drogą skręcamy delikatnie w prawo. Spotykamy tutaj oznaczenia ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół koloru czerwonego i przystanek nr 5 (ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół). Warto zatrzymać się przez chwilę obok starych drzew i martwego rozkładającego się drewna. Możemy tu przekonać się jak ważną rolę spełniają w lesie właśnie stare i martwe drzewa.

Przystanek 8

Skrzypowy Dół

Wędrując wąwozem wraz ze ścieżką przyrodniczą dochodzimy do przystanku nr 6 (ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół). Zobaczymy tutaj zielony łan skrzypu zimowego, porastającego zbocza wąwozu. Następnie skręcamy w lewo i drogą wspinamy się do przystanku nr 7 (ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół). Skręcamy w lewo i po prawej stronie podziwiamy mozaikę sadów, pól uprawnych i zadrzewień. Zatrzymując się obok przystanku nr 8 (ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół) możemy zaobserwować jak wody spływające z sadów rzeźbią w skałach lessowych malownicze wąwozy. Następnie skręcamy w prawo i drogą wśród sadów podążamy w kierunku wierzchowiny. Dalej schodzimy wraz ze spadkiem terenu do wąwozu, gdzie na skrzyżowaniu dróg obok przystanku nr 9 (ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół) skręcamy w lewo.

Przystanek 9

Budowa geologiczna Wrzelowieckiego Parku Krajobrazowego

Warto zapamiętać układ warstw skalnych z przystanku nr 9 (ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół), by po dojściu do przystanku nr 10 (ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół) wyobrazić sobie budowę geologiczną centralnej części Wrzelowieckiego Parku Krajobrazowego. Skały, na której znajdują się pokłady urodzajnej gleby to opoki i margle. Skały te były często wykorzystywane na początku XX wieku w budownictwie. Podążając dalej, na skrzyżowaniu dróg kierujemy się na prawo i po kilkudziesięciu metrach (naprzeciwko przystanku nr 1ścieżki przyrodniczej Skrzypowy Dół) znowu skręcamy w prawo. Idąc drogą wzdłuż ściany lasu, docieramy do tablic informacyjnych, gdzie skręcamy w lewo.

Przystanek 10

Dawna leśniczówka

Opuszczamy ścieżkę przyrodniczą Skrzypowy Dół i utwardzoną drogą dochodzimy do ruchliwej drogi wojewódzkiej. Po prawej stronie mijamy leśniczówkę Lasów Państwowych, a w głębi na skraju wysokiego zalesionego cypla, dawną leśniczówkę wybudowaną przez Kleniewskich w 1907 roku w „stylu powiślańskim”. Naprzeciwko nas na wzgórzu widzimy budynki dawnego internatu Zespołu Szkół Zawodowych. Przechodząc przez drogę asfaltową należy zachować szczególną ostrożność. Kierujemy się w prawo i udajemy się w kierunku przetwórni. Po lewej stronie mijamy okazały dąb szypułkowy, będący pomnikiem przyrody.

Dzisiejsza przetwórnia funkcjonuje w miejscu dawnego browaru Kleniewskich.

Przystanek 11

Młyński Staw

Wzdłuż ogrodzenia przetwórni dochodzimy do zbiornika wodnego zwanego Młyńskim Stawem. Charakteryzuje się on dużą różnorodnością biologiczną. Z gatunków awifauny można spotkać tu m. in. czernicę, łyskę, perkoza dwuczubego, trzciniaka, zimorodka i kokoszkę, a spośród chronionych gatunków płazów i gadów rzekotkę drzewną, ropuchę zieloną, jaszczurkę zwinkę i zaskrońca. Stwierdzono tu również obecność wielu rzadkich gatunków motyli i trzmieli. Z motyli warto wymienić: pazia królowej, modraszka ikara, rusałkę kratkowca i pawika, zaś spośród trzmieli między innymi: trzmiela wielkookiego, ziemnego i szarego. Drogą asfaltową skręcamy w lewo i idziemy w kierunku dawnego Pałacu Kleniewskich.

(Źródło: Wrzelowiecki Park Krajobrazowy – przewodnik przyrodniczy, wydawca: Starostwo Powiatowe w Opolu Lubelskim i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Opolu Lubelskim, we współpracy z Lasami Państwowymi Nadleśnictwo Kraśnik, Zespołem Lubelskich Parków Krajobrazowych w Lublinie i Muzeum Regionalnym w Kluczkowicach, Wydawnictwo Lipiec 2012).

 

Ścieżka przyrodnicza Złota Góra

Ścieżka przyrodnicza
ZŁOTA GÓRA

 

 

Kolor:
czerwony, ścieżka przyrodnicza oznaczona w terenie piktogramami na drzewach – biały kwadrat z czerwonym paskiem biegnącym po przekątnej z lewego górnego rogu do prawego dolnego.  

Długość:
4 km, czas przejścia ok. 2 godziny

Początek i koniec:
układ współrzędnych 1992 (EPSG2180) X:356307.73, Y:708685.09, N:51o2’8.26”, E:21o58’38.87” miejscowość Chruślina obok budynku Szkoły Podstawowej, znaki kierunkowe do ścieżki przyrodniczej przy drodze powiatowej nr 2637L,

Przebieg trasy:
Szkoła Podstawowa w Chruślinie – Złota Góra – Szkoła Podstawowa w Chruślinie

Uwagi praktyczne:
Na ścieżkę warto wybrać się wczesną wiosną w trakcie kwitnienia sadów oraz jesienią przed zbiorami jabłek. Ze względu na podłoże lessowe wycieczkę należy zaplanować w dni pogodne. W dni deszczowe trasa staje się zbyt błotnista.

Krótka charakterystyka ścieżki:
Ścieżka ma kształt pętli i zaczyna się obok Szkoły Podstawowej w Chruślinie. Poprowadzona jest zboczem doliny rzeki Podlipie, dalej skręca w kierunku jej wierzchowiny, porozcinanej siecią wąwozów lessowych i porośniętej lasem. Odnoga ścieżki dochodzi do śródleśnej polany, na której znajduje się pomnik powstańców styczniowych. Następnie, po przejściu przez las, wraca wśród sadów do Szkoły w Chruślinie.


Opracował:
Jacek Rosły

Szczegółowy opis ścieżki przyrodniczej Złota Góra

Przystanek 1

Szkoła Podstawowa w Chruślinie

Ścieżka zaczyna się obok tablicy informacyjnej znajdującej się przy Szkole Podstawowej w Chruślinie. Szkoła powstała w 1916 r., a w obecnym budynku mieści się od 1968 roku. Od 2003 r. posiada Wojewódzki Certyfikat Szkoły Promującej Zdrowie. W szkole funkcjonują różne koła zainteresowań, jak: Koło Młodych Ekologów, Liga Ochrony Przyrody - realizujące projekty popularyzujące wiedzę o przyrodzie i jej ochronie. Przy szkole znajduje się tablica odsłonięta jesienią 1993 r. upamiętniająca 65 rocznicę powstania Ligi Ochrony Przyrody. Po zapoznaniu się z przebiegiem ścieżki, trzeba udać się drogą asfaltową w kierunku zachodnim. Ze względu na duże nasilenie ruchu kołowego należy zachować szczególną ostrożność.

Przystanek 2

Dolina rzeki Podlipie

Po lewej stronie trasy widzimy dolinę rzeki Podlipie. Jest to niewielki ciek wodny będący dopływem rzeki Wyżnicy. Wzdłuż rzeki poprowadzona jest południowa granica otuliny Wrzelowieckiego Parku Krajobrazowego.
Po przejściu ok. 600 m, na skrzyżowaniu z drogą polną obok krzyża, skręcamy w prawo i idziemy w kierunku północnym. Trasa przebiega dalej utwardzoną drogą polną, która wiedzie kotliną otoczoną wzniesieniami pokrytymi kilkumetrową warstwą utworów lessowych. Wody opadowe oraz roztopowe wyrzeźbiły w nich sieć wąwozów lessowych porośniętych żyznymi lasami. W końcowym odcinku kotliny widoczne są po lewej stronie tarasy utworzone z wąskich działek, na których rosną drzewa i krzewy owocowe.

Przystanek 3

Głębocznica lessowa

Po przejściu ok. 1500 m, na końcu kotliny ścieżka dochodzi do ściany lasu, gdzie znajduje się rozwidlenie dróg. W miejscu tym odnoga ścieżki skręca w pierwszą drogę w lewo i biegnie przez las głębocznicą lessową w kierunku północnym. Droga wcina się w pokrywę lessową tworząc głęboki wąwóz o stromych, prawie pionowych ścianach, przerośniętych korzeniami rosnących na wierzchowinie drzew. Wpatrując się uważnie można tu zobaczyć „pełzające” drzewa, rosnące na stromych ścianach, a także kilka stanowisk paprotki zwyczajnej.  

Przystanek 4

Złota Góra – pomnik powstańców

Po ok. 120 m kończy się głębocznica i ścieżka skręca ostro w lewo, a następnie biegnie w kierunku południowym nad głębocznicą do pomnika powstańców styczniowych. W miejscu tym rozegrały się dwie bitwy. Pierwszą stoczyły w dniu 30 maja 1863 r. oddziały dowodzone przez pułkownika Lelewela-Borelowskiego. Powstańcy ponieśli straty i wycofali się przez Lasy Lubartowskie do Garwolina. Okoliczni mieszkańcy nazwali to miejsce „Parszywą Górą”. Druga bitwa rozegrała się 4 sierpnia 1863 r. Gen. Michał Heidenreich-Kruk odparł trzykrotny szturm wojsk carskich i dokonał kontrataku. Powstańcy ścigali uciekających aż do Urzędowa, gdzie toczyli z nimi walkę. Zwycięstwo nad silniejszym przeciwnikiem i zmuszenie go do ucieczki z pola bitwy sprawiło, że Parszywą Górę nazwano Złotą Górą i ta nazwa przetrwała. Bitwę upamiętnia pomnik wystawiony tu w 1929 r. oraz tablica pamiątkowa ufundowana w 130 rocznicę bitwy. Po chwili zadumy nad tragiczną historią naszego narodu schodzimy z powrotem głębocznicą do rozwidlenia dróg. Następnie mijamy po lewej stronie dwie odnogi wąwozów, którymi przebiegają mało uczęszczane leśne drogi. Obieramy trzecią drogę i wspinamy się ostro pod górę przez las. Idąc wcinającymi się w podłoże koleinami możemy zaobserwować proces powstawania głębocznicy lessowej.

Przystanek 5

Las

Następnie na odcinku ok. 400 m trasa wiedzie przez las grądowy. Jest on częściowo przekształcony przez człowieka na skutek masowego wprowadzania drzewostanu sosnowego. Lasy grądowe porastające okoliczne wąwozy charakteryzują się występowaniem wielu gatunków rzadkich i chronionych roślin.
Pospolicie rośnie tu: parzydło leśne, barwinek, bluszcz pospolity, kopytnik zwyczajny, wawrzynek wilczełyko, paprotka zwyczajna i paprotnik kolczysty. Na nielicznych stanowiskach występują: widłak wroniec, lepiężnik biały, ciemiężyca zielona, pluskwica europejska, kostrzewa leśna i naparstnica zwyczajna. Następnie ścieżka wychodzi z lasu na wierzchowinę, która osiąga tu wysokość bezwzględną 202,8 m n.p.m.

Przystanek 6

Punkt widokowy na wierzchowinie

Dalszą część ścieżki poprowadzono wierzchowiną wśród sadów. Po przejściu ok. 200 m, licząc od ściany lasu, ścieżka skręca w prawo i schodzi po stoku w kierunku południowym. Po prawej stronie mija zalesiony wąwóz lessowy. Rozciągają się stąd rozległe widoki na dolinę Podlipia, wzdłuż której ulokowane są zabudowania wsi Chruślina i leżącej po przeciwnej stronie rzeczki Owczarni. Koryto rzeki Podlipie wyznaczają nadwodne zadrzewienia. Są to głównie olchy, wierzby i topole. Ścieżka dochodzi do drogi asfaltowej, skręca w prawo i prowadzi do szkoły, przy której był jej początek.

(Źródło: Wrzelowiecki Park Krajobrazowy – przewodnik przyrodniczy, wydawca: Starostwo Powiatowe w Opolu Lubelskim i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Opolu Lubelskim, we współpracy z Lasami Państwowymi Nadleśnictwo Kraśnik, Zespołem Lubelskich Parków Krajobrazowych w Lublinie i Muzeum Regionalnym w Kluczkowicach, Wydawnictwo Lipiec 2012).

 

 

 

Ścieżka przyrodnicza Skrzypowy Dół

Ścieżka przyrodnicza 

SKRZYPOWY DÓŁ

 

Kolor: 

czerwony, ścieżka przyrodnicza oznaczona w terenie piktogramami na drzewach – biały kwadrat z czerwonym paskiem biegnącym po przekątnej z lewego górnego rogu do prawego dolnego.  

Długość: 

3 km, czas przejścia ok. 2 godziny

Początek i koniec

układ współrzędnych 1992 (EPSG2180) X:360776.82, Y:702813.04, N:51o440.37, E:21o5346.69
miejscowość Kluczkowice Osiedle obok Leśniczówki Lasów Państwowych, znaki kierunkowe do ścieżki przyrodniczej przy drodze wojewódzkiej nr 824,

Przebieg trasy: 

Leśniczówka Kluczkowice – Góry Kluczkowickie – Leśniczówka Kluczkowice

Uwagi praktyczne:

Na ścieżkę warto wybrać się w połowie kwietnia w trakcie kwitnienia runa leśnego. Ze względu na podłoże lessowe wycieczkę należy zaplanować w dni pogodne. W dni deszczowe trasa staje się zbyt błotnista.

Krótka charakterystyka ścieżki:

Ścieżka ma na celu zapoznanie z walorami przyrodniczymi lasów grądowych. Trasa ukazuje również wpływ człowieka na wygląd i funkcjonowanie biocenoz leśnych i polnych. Ścieżka w kształcie pętli, zaczyna się obok leśniczówki Leśnictwa Kluczkowice . Poprowadzona jest głębocznicą lessową przez kompleks leśny i drogą polną wśród sadów. Idąc ścieżką poznamy:

- budowę lasu grądowego,

- różne stadia rozwoju form erozji wąwozowej,

- budowę geologiczną,

- krajobraz kulturowy charakterystyczny dla Wrzelowieckiego Parku Krajobrazowego



Opracował:
Jacek Rosły

Szczegółowy opis ścieżki przyrodniczej SKRZYPOWY DÓŁ

Ścieżka przyrodnicza Skrzypowy Dół rozpoczyna swój bieg przy tablicy informacyjnej znajdującej się obok leśniczówki Leśnictwa Kluczkowice. Po zapoznaniu się z przebiegiem jej trasy oraz z apelem leśników o kulturalne zachowanie się w lesie, udajemy się skrajem lasu w kierunku południowo-zachodnim. Po prawej stronie mijamy szkółkę leśną oraz pola uprawne. Na początku XX wieku rodzina Kleniewskich wybudowała tutaj tartak i młyn parowy, leśniczówkę oraz budynki gospodarcze w „stylu powiślańskim”. Do chwili obecnej zachował się tylko widoczny na wzgórzu  budynek dawnej leśniczówki.

Przystanek 1

Drzewa

Po przejściu ok. 180 m dochodzimy do skrzyżowania dróg.

Stojąc przy młodniku zobaczymy z bliska młode okazy drzew, wchodzących w skład górnego piętra lasu grądowego (dąb szypułkowy, lipa drobnolistną, grab pospolity, klon zwyczajny). Na trasie napotkamy również osikę, brzozę brodawkowatą, czereśnię oraz wiązy - drzewa, które w lasach grądowych stanowią domieszkę w górnym piętrze lasu. W dolnej warstwie drzewostanu zwanej podszytem, oprócz młodych okazów wymienionych gatunków, występują także: jabłoń, okazałe leszczyny, niekiedy wierzba iwa.

Dalej, na skrzyżowaniu, skręcamy w prawo, a następnie w lewo w kierunku przystanku nr 2.

Przystanek 2

Rośliny zielne

Wędrówka ścieżką przyrodniczą Skrzypowy Dół najciekawsza jest wiosną, kiedy kwitnie runo leśne. Runo lasów grądowych odznacza się bogactwem gatunkowym i zróżnicowaniem sezonowym. Termin kwitnienia roślin zielnych uzależniony jest od rozwoju liści drzew i ocienienia dna lasu. Wczesną wiosną możemy spotkać tu kwitnącego zawilca gajowego, zawilca żółtego ziarnopłon wiosenny. Nieco później - w maju - kwitną: gajowiec żółty, czworolist pospolity, marzanka wonna. Wędrując ścieżką przyrodniczą w runie leśnym można spotkać również: podagrycznik pospolity, dąbrówkę rozłogową, kopytnik pospolity, narecznicę samczą, groszek wiosenny, konwalijkę dwulistną, szczawik zajęczy, kokoryczkę wielokwiatową, gwiazdnicę wielkokwiatową i inne.

Idąc dalej drogą podziwiamy po lewej stronie wzgórze porośnięte wiosną łanem zawilców. Dochodzimy do skrzyżowania dróg, gdzie na przystanku nr 3 skręcamy w lewo.

Przystanek 3

Krzewy

Idąc w kierunku wschodnim możemy zapoznać się ze składem gatunkowym warstwy krzewów. Na trasie spotkamy leszczynę oraz podrost klonu, grabu, lipy, rzadziej kruszynę, trzmielinę, jabłoń, jarzębinę i czeremchę. Ciekawostką są tu okazałe egzemplarze dęba czerwonego – gatunku obcego pochodzenia, sztucznie tu wprowadzonego.

Od skrzyżowania dróg ścieżka prowadzi systemem wąwozów. Najpierw drogą wcinającą się w dno szerokiej doliny z płaskim dnem i łagodnymi zboczami. Następnie dolina zwęża się, ściany stają się bardziej strome. Po prawej stronie widoczne jest wcięcie w zboczu doliny. Biegła nim droga do dawnego folwarku Maszów. Obecnie rośnie tam las.

Dalej, po lewej stronie ścieżki, zobaczymy uchodzący do doliny wąwóz.

Przystanek 4

Wąwozy

Wąwóz jest to sucha dolina o wąskim, nierównym dnie i stromych zboczach. Powstaje w obszarze występowania skał mało zwięzłych (głównie lessów), pozbawionych okrywy roślinności leśnej, na skutek erozji wodnej zachodzącej podczas spływów wód z roztopów lub deszczów nawalnych.

Idąc dalej miniemy jeszcze kilka mniejszych wąwozów po lewej stronie.

Wąwozy powstają również w miejscach, gdzie droga wcinała się w lessowe zbocze tworząc głębocznicę lessową. Proces ten możemy obserwować w miejscu dawnego skrzyżowania dróg obok przystanku nr 5. W wyniku erozji wodnej w miejscu dawnej głębocznicy lessowej powstał kocioł sufozyjny. Osuwające się ściany wkrótce zamienią dawną drogę w malowniczy wąwóz.

Przystanek 5

Stare drzewa i martwe drewno w lesie

Na trasie ścieżki przyrodniczej możemy spotkać stare drzewa z dziuplami i obumierającymi gałęziami, a także drzewa stojące, lecz już martwe. Są one środowiskiem życia licznych tzw. saproksylobiontów, czyli organizmów związanych pokarmowo lub środowiskowo z martwym drewnem. Wśród nich dużą grupę stanowią owady, a także grzyby, śluzowce, porosty oraz rośliny wyższe. Wiele gatunków owadów żyje tylko na zamierających i martwych drzewach stojących. Przykładem mogą być gmachówki – duże leśne mrówki, które silnymi szczękami i ostrymi zębami drążą w drewnie korytarze tworząc oryginalne gniazda. Pozostałości takiego gniazda zobaczymy w złamanym drzewie na przystanku nr 5.

W starych drzewach możemy zobaczyć dziuple, które dają schronienie ptakom, ssakom i bezkręgowcom.

Dalej, za skrzyżowaniem dróg, gdzie ścieżka przyrodnicza łączy się ze spacerową znakowaną na zielono, można zobaczyć powalone drzewo będące w końcowej fazie rozkładu.

Drzewo, które obumiera najpierw butwieje, potem murszeje, a na samym końcu gnije. W naszych warunkach klimatycznych całkowity rozkład martwych drzew następuje w okresie od kilkunastu do kilkudziesięciu lat. Przewrócone kłody próchniejącego drzewa mogą służyć płazom i gryzoniom za schronienie.

Przystanek 6

Skrzyp zimowy

Podążając dalej warto zwrócić uwagę na powolnie obumierające smukłe wierzby. Ścieżka dochodzi do rozwidlenia dróg, gdzie możemy podziwiać stanowisko skrzypu zimowego. Szczególnie efektownie wygląda on zimą, kiedy jest jedynym zielonym akcentem w wąwozie.

Następnie ścieżka skręca w lewo. Wspinając się w górę można obserwować początkowy etap rozwoju głębocznicy lessowej oraz skład gatunkowy runa leśnego.

Przystanek 7

Krajobraz kulturowy Wrzelowieckiego Parku Krajobrazowego

Po wyjściu z lasu ścieżka skręca w lewo. Podążając wzdłuż ściany lasu możemy podziwiać krajobraz kulturowy -  mozaikę sadów, pól uprawnych i zadrzewień, wśród których rozlokowane są gospodarstwa sadownicze. Najładniej jest tu wiosną podczas kwitnienia sadów.

Przystanek 8

Stadia rozwojowe form erozji wąwozowej

Po przejściu ok. 230 m dochodzimy do następnej krzyżówki dróg, gdzie ścieżka skręca w prawo. W miejscu tym zbiera się woda opadowa spływająca z sadów. Następnie płynie w głąb lasu, rzeźbiąc w kilkumetrowej warstwie lessu wąwóz. Obserwując różne stadia rozwojowe form erozji wąwozowej należy zachowywać się bardzo ostrożnie. Oglądany wąwóz jeszcze w 1996 r. był płytką głębocznicą lessową, o czym świadczą zarośnięte górne ściany wąwozu. Była to droga biegnąca w kierunku dawnego folwarku Maszów. Pozostałości tej drogi i wylot wąwozu możemy obserwować na przystanku nr 5.

Następnie ścieżka podąża drogą polną wśród sadów, otoczona z obu stron oryginalnym żywopłotem grabowo-brzozowym. Po lewej stronie mijamy drewniany dom i dochodzimy do skrzyżowania dróg znajdującego się w wąwozie. Obok przystanku nr 9 skręcamy w lewo.

Przystanek 9

Odsłonięcia skalne

Zatrzymujemy się obok skarpy, na której rośnie lipa. Można wyróżnić tutaj interesujący profil, ukazujący budowę geologiczną. Na przekroju widzimy m. in. warstwę lessu i gliny zwałowej, na których mogą wykształcić się żyzne gleby. W jednej z warstw dostrzeżemy liczne jamki zrobione przez pszczoły, które można zobaczyć wczesną wiosną.

Dalej ścieżka wije się wraz z wąwozem w kierunku odkrywki skał węglanowych.

Przystanek 10

Odkrywka skał węglanowych

Zatrzymując się przed odkrywką skał węglanowych obserwujemy skały podścielające warstwy lessu. Mając w pamięci profil z poprzedniego przystanku i obserwując odkrywkę, możemy prześledzić budowę geologiczną centralnej części Wrzelowieckiego Parku Krajobrazowego.

Idąc dalej w kierunku ujścia wąwozu, wiosną można zobaczyć bielejące w runie leśnym skały opok i margli. Na szczycie góry po prawej stronie zobaczymy również starą lipę. Dalej na rozwidleniu dróg skręcamy w prawo. W połowie czerwca możemy podziwiać tu kwitnące parzydło leśne. Na następnym skrzyżowaniu (przystanek nr 1) skręcamy w prawo. Idąc wzdłuż ściany lasu dochodzimy do tablic informacyjnych, gdzie ścieżka przyrodnicza kończy swój bieg.

(Źródło: Wrzelowiecki Park Krajobrazowy – przewodnik przyrodniczy, wydawca: Starostwo Powiatowe w Opolu Lubelskim i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Opolu Lubelskim, we współpracy z Lasami Państwowymi Nadleśnictwo Kraśnik, Zespołem Lubelskich Parków Krajobrazowych w Lublinie i Muzeum Regionalnym w Kluczkowicach, Wydawnictwo Lipiec 2012).

ktd

logo fundusz drog samorzadowych

Frame 45

kor2

Elektroniczny Dziennik Ustaw

fb

Przydatne Linki

Dowód Rejestracyjny

Prawo jazdy

historia_pojazdu1

cepik


obywatel

budowlane abc

gn

zbiorki

PCZK ostrzega

 Prognoza pogody   rso pr

 ikona4 wczk